Garipçe sadece İstanbul’un Avrupa yakasının en kuzey kısmında yer alan Karadeniz’e
kıyısı olan bir köy ismi mi acaba? Yoksa İstanbul’a da Garipçe diyebilir miyiz?
Böyle en içten duygularımla içlenmişim; tam diyorum “off harbi parmaklarım
sanat eseri sunacaklar ben de inanılmaz güzel post’larıma deva edebileceğim”
tak o sırada elektrikler son 41 dakikada 3.kez gidiyor, beni doğal olarak Bill
Gates abimizin eserine yönlendiriyor. Bana bu yüzden garip geliyor ve sırf
kelime türetmek amacıyla garip kelimesine –çe isimden isim yapım eki ekliyorum.
Uzantılıyorum yeni bir ismi.
Tek uzantılarım isimlere getirdiğim yapım ekleri değil sanki. Kolum mesela.
Omzundan aşağı sarkan bir uzantı. Sonra ondan uzayan kıllar.- fesatsınız lan
hepiniz, hemen farklı uzantılara yoruyorsunuz-. Kıldan uzayan kılı kırk
yarmalar. Hem de böyle sırat köprüsü gibi bir kılıç, onun kadar keskin yani.
Onunla kılı 40 yarıcam ki en ufak ayrıntıya da dikkat edeyim.
Hayatımda tüm değerli saydığım eşrafımı bir anda kattım hayatıma, hiç kılı
40 yarmadım. Anlık gelişmelerin kişisel evrimimde daha sakin yer edindiğini
sanıyorum. Hem üzerine uzun düşününce nasılsa mutlaka bir eksiklik buluyorsun.
O kadar zaman gözlem yapmak amacıyla üniversite okuttular, turnusol kağıdını
beynimize yerleştirdiler ki ayrımı daha sağlıklı yapabilelim.
-tahsilatı hallettin mi?
-tahsin geldi abla.
-eee tahsinata noldu peki?
-tahsilini tamamlamak amacıyla üniversiteye yazıldı. Garipçede.
-peki ne zaman mezun olacakmış? bir hediye neyin alalım.
-onu bilemem ama bu bloğun yazarı “mezun” oldu. İş verelim daha iyi. Balık
tutturalım balık vermeyelim.
Canım da kaşarlı sucuklu gözleme çekti ya. Acıktım evet.
